Wyszukiwarka:
Rozważania tematyczne: Świadkowie prawdy z tej ziemi

Robert Spiske (†1888) Leśnica - Wrocław

2017-10-12

News
W parafii wrocławskiej na Piasku współpracowali ze sobą dwaj kandydaci na ołtarze: ks. Jan Schneider i ks. Robert Spiske. Pierwszy założył Zgromadzenie Sióstr Maryi Niepokalanej (Marianki), a drugi Zgromadzenie Sióstr Świętej Jadwigi od Niepokalanej Dziewicy Bogurodzicy Maryi (Jadwiżanki). Obaj służyli potrzebującym niezależnie od narodowości i przekonań, uzdrawiającą moc Ewangelii kierując do tych, którzy „źle się mają” (Łk 5, 31). W tym samym roku dokumentację o heroiczności cnót świątobliwych kapłanów przekazano do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie (2001 r.).

wprowadzenie


CZYTAJ!

Łk 9, 12-17

Dzień począł się chylić ku wieczorowi. Wtedy przystąpiło do [Jezusa] Dwunastu mówiąc: «Odpraw tłum; niech idą do okolicznych wsi i zagród, gdzie mogliby się zatrzymać i znaleźć żywność, bo jesteśmy tu na pustkowiu». Lecz On rzekł do nich: «Wy dajcie im jeść!» Oni odpowiedzieli: «Mamy tylko pięć chlebów i dwie ryby; chyba że pójdziemy i zakupimy żywności dla wszystkich tych ludzi». Było bowiem około pięciu tysięcy mężczyzn. Wtedy rzekł do swych uczniów: «Każcie im rozsiąść się gromadami mniej więcej po pięćdziesięciu!». Uczynili tak i porozsadzali wszystkich. A On wziął te pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo i odmówiwszy nad nimi błogosławieństwo, połamał i dawał uczniom, by podawali ludowi. Jedli i nasycili się wszyscy, i zebrano jeszcze z tego, co im zostało, dwanaście koszów ułomków.

ROZWAŻ!

Apostołem miłosierdzia staje się człowiek, który wie, że sam miłosierdzia potrzebuje. Pan Bóg powołuje wybranych ludzi, by szli i czynili miłosierdzie, uzdrawiali i karmili potrzebujących. Scena rozmnożenia chleba jest dobrą lekcją posługi charytatywnej, której celem jest nie tylko zaspokojenie głodu, ale nade wszystko doprowadzenie do spotkania z Jezusem Chrystusem. Znane jest stwierdzenie Mistrza: „Ubogich zawsze macie u siebie (…); Mnie zaś nie zawsze macie” (Mk 14, 7). Jak rodzi się we wspólnocie pragnienie służenia biednym? Otóż rodzi się ono z głoszenia Jezusa przez wspólnotę, z dawania świadectwa, że Jezus umarł i zmartwychwstał dla naszego zbawienia.

Tak radykalnie odczytał swoje powołanie syn szewca Antoniego, przybyłego z Czech na Śląsk, do Leśnicy (dzielnicy Wrocławia) i Tekli z pochodzenia Niemki – Józef Antoni Robert Spiske. Takie imiona otrzymał podczas chrztu w kościele św. Jadwigi. Był trzecim z czworga dzieci rodziny głęboko wierzącej i szanującej innych, zwłaszcza biednych i potrzebujących. Robert rozpoczął naukę w szkole w Leśnicy, jednak z powodu braku pieniędzy nie mógł jej kontynuować. Z pomocą pospieszył mu ks. kanonik D. Krügier, który zauważył zapał i zdolności młodego Spiskego. Zabrał go do chóru chłopięcego przy katedrze wrocławskiej, gdzie chłopiec łączył śpiew z nauką. Niestety, śmierć ks. Krygiera uniemożliwiła dalszą naukę. 14-letni wówczas Robert poprosił o pomoc księży na Ostrowie Tumskim. Tam znalazł nowego opiekuna i wychowawcę w osobie ks. dziekana J. Schoepego i rozpoczął naukę w Gimnazjum św. Macieja we Wrocławiu. W 1843 r. zdał egzamin dojrzałości i został przyjęty do Konwiktu w charakterze wychowawcy młodzieży. Zapewniło mu mieszkanie i utrzymanie w czasie studiów filozoficzno-teologicznych na Uniwersytecie Wrocławskim. Ten czas formacji intelektualnej i duchowej utwierdził Roberta w dążeniu do kapłaństwa.

Święcenia przyjął w 1847 r. z rąk kard. Melchiora Diepenbrocka. W tym czasie cały Śląsk przeżywał wielkie trudności społeczno-ekonomicznie: głód, nieurodzaje, epidemie i bezrobocie. Zagrożenia te nie pozostały bez wpływu na plany młodego kapłana, który stał się jeszcze bardziej wrażliwy na tych, którzy „źle się mają”. W 1848 r. został wikariuszem w parafii Najświętszej Maryi Panny na Piasku we Wrocławiu, gdzie wspierał duszpastersko Stowarzyszenie Katolickich Kobiet i Dziewcząt im. św. Jadwigi, niosące pomoc osieroconym dzieciom, ludziom w podeszłym wieku i niezaradnym życiowo. Należało do niego ok. 3000 osób, wspieranych przez licznie grono ludzi wykształconych – nauczycieli, żon urzędników, policjantów, wolontariuszy. Działalność Stowarzyszenia – w pierwszych latach istnienia – spotkała się z niezrozumieniem i krytyką, nazywano je nawet „stowarzyszeniem gałganiarzy”. Dopiero w 1855 r. uzyskało aprobatę bpa H. Förstera i osobowość prawną (od 1857 r.); zmieniło się też nastawienie społeczne do tego typu pracy charytatywnej w mieście.

14 czerwcu 1859 r. cztery pierwsze członkinie Stowarzyszenia im. św. Jadwigi złożyły śluby zakonne i tak powstało Zgromadzenie Sióstr św. Jadwigi, której formalnym opiekunem i założycielem był ks. R. Spiske. Osobiście (wraz z ks. J. Fickiem z Piekar) pielgrzymował do Rzymu, by przedstawić papieżowi projekt utworzenia nowego zgromadzenia. Ostatecznie zatwierdził je papież Pius IX, który na dokumencie erekcyjnym napisał własnoręcznie: Benedicat Deus granum sinapis ita, ut crescat in arborem magnam („Niech Bóg błogosławi to ziarno gorczyczne, aby wyrosło w wielkie drzewo”). Nowe zgromadzenie stało się odpowiedzią na ówczesne potrzeby. Miłością i dobrocią siostry jadwiżanki otaczały najbardziej potrzebujących: dzieci i młodzież, chorych i zaniedbanych. Wiadomość o powstaniu zgromadzenia szybko rozniosła się po Wrocławiu i okolicy. Wielu proboszczów prosiło księdza Spiskego o siostry do pracy charytatywnej w parafiach. Zaczęły powstawać pierwsze placówki na Dolnym i Górnym Śląsku. W 1886 r. jadwiżanki rozpoczęły pracę w sierocińcu w Katowicach-Bogucicach.

Ks. Spiske duchową opieką otaczał stowarzyszenie i zgromadzenie, a równocześnie w latach 1851-1852 pełnił obowiązki administratora parafii św. Michała Archanioła. W latach 1864-1883 był proboszczem parafii pod wezwaniem św. Stanisława, św. Doroty i św. Wacława we Wrocławiu. W 1859 r. uzyskał godność szambelana papieskiego, a latach 1883-1888 był członkiem wrocławskiej kapituły katedralnej, kaznodzieją katedralnym i radcą Generalnego Wikariatu. Zmarł 5 marca 1888 r. i został pochowany w podziemiach katedry wrocławskiej. W 1984 r. jego doczesne szczątki zostały przeniesione do kaplicy domu macierzystego jadwiżanek we Wrocławiu przy ul. Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego.

„Wy dajcie im jeść” (9, 13) – ten rozkaz Jezusa ks. Spiske traktował jako polecenie dla siebie, dlatego sam odwiedzał najbiedniejsze rodziny, niosąc im pomoc materialną. Szczególną troską otaczał zaniedbane dzieci i młodzież wrocławską. Nieraz w swoim mieszkaniu dawał schronienie bezdomnym dzieciom, dopóki nie znalazł odpowiednich rodzin, które przyjęłyby je do siebie (por. http://www.jadwizanki.com/). Tytuł „apostoła miłości”, który przylgnął do ks. Spiskego, wzywa do pogłębionej refleksji nad przesłaniem Ewangelii, która odbiła swoje promienie w jego życiu, stąd warto zapytać:

  • Kogo nazywamy naszym bliźnim – ubogim – potrzebującym? Jakie znaczenie mają ubodzy dla chrześcijan?
  • Jakiego „pokarmu” pragną ubodzy XXI wieku?
  • „Jedli i nasycili się wszyscy, i zebrano jeszcze z tego, co im zostało, dwanaście koszów ułomków”. Co symbolizują „ułomki” z ewangelicznej sceny rozmnożenia chlebów?


MÓDL SIĘ!


Wszechmogący, wieczny Boże, racz wsławić Twojego wiernego sługę, księdza Roberta Spiskego, który tak gorliwie pracował dla chwały Twojego imienia i stał się założycielem nowej rodziny zakonnej sióstr św. Jadwigi. Proszę Cię, abym za jego przykładem pomnażał(a) Twoją chwałę przez ducha modlitwy, ofiarną pracę i życzliwość dla bliźnich. Za wstawiennictwem sługi Twego, księdza Roberta, udziel mi łaski…, o którą Cię pokornie proszę. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.


ŻYJ SŁOWEM!


Zabiegajmy o właściwie rozumianą globalizację! Globalizacja nie jest ani dobra, ani zła, lecz jest opisem rzeczywistości, która musi być kształtowana. „Proces ten – przekonuje Benedykt XVI – zrodził się w krajach ekonomicznie rozwiniętych, ze swej natury objął wszystkie gospodarki. Stał się on głównym motorem wyjścia z zacofania w rozwoju całych regionów i stanowi ze swej natury wielką szansę. Jednak bez kierownictwa miłości w prawdzie ten planetarny rozmach może przyczynić się do powstania ryzyka nieznanych dotąd szkód i nowych podziałów w rodzinie ludzkiej” (zob. Caritas in veritate, 33). Propagujmy zatem globalizację wychowania, kultury, a przede wszystkim miłości!

ks. Jan Kochel

rys. Franciszek Kucharczak

Pozostałe tematy
Aktualności

Młodzi na ołtarze

Nowy cykl w szkole słowa Bożego nosi tytuł Młodzi na ołtarze! Na progu XXI w. Kościół ogłasza świętych i błogosławionych z grona dzieci i młodzieży. To novum w praktyce Kościoła, a Ewangelia przekonuje: "do takich jako one należy królestwo niebieskie" (Mt 19,14). Proponujemy ok. 50 portretów świętych, błogosławionych i kandydatów na ołtarze z grona dzieci i młodzieży w rytmie lectio; zob. GGN; wprowadzenie.

więcej

Wielkie postaci Biblii

Ukazał się siódmy tom dzieł zebranych kard. Martiniego pt. Il grandi della Bibbia na temat wielkich postaci Starego Testamentu. Abraham, Mojżesz, Jakub, Józef, Samuel, Dawid, Eliasz, Jeremiasz, Hiob wciąż do nas przemawiają; opere.

więcej
zobacz wszystkie

Liczba wizyt: 11449572

Tweety na temat @Ssb24pl Menu
Menu