Wyszukiwarka:
Rozważania niedzielne: Boże Narodzenie

II Niedziela po Narodzeniu Pańskim - 04.01.2015

2014-12-31

News
Świętowanie niedzieli jest dla wszystkich wierzących jak "źródło autentycznej wolności, umożliwiającej przeżywanie każdego z pozostałych dni tygodnia według tego, co się celebrowało w dzień Pański" (Benedykt XVI, Sacramentum Caritatis, 73).



CZYTAJ!
J 1,1-5. 9-14

Na początku było Słowo,
a Słowo było u Boga,
i Bogiem było Słowo.
Ono było na początku u Boga.
Wszystko przez Nie się stało,
a bez Niego nic się nie stało,
co się stało.
W Nim było życie,
a życie było światłością ludzi,
a światłość w ciemności świeci
i ciemność jej nie ogarnęła (...).
Była światłość prawdziwa,
która oświeca każdego człowieka,
gdy na świat przychodzi.
Na świecie było [Słowo],
a świat stał się przez Nie,
lecz świat Go nie poznał.
Przyszło do swojej własności,
a swoi Go nie przyjęli.
Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli,
dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi,
tym, którzy wierzą w imię Jego -
którzy ani z krwi,
ani z żądzy ciała,
ani z woli męża,
ale z Boga się narodzili.
A Słowo stało się ciałem
i zamieszkało wśród nas.
I oglądaliśmy Jego chwałę,
chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca,
pełen łaski i prawdy.



ROZWAŻ!

Trwamy w świętowaniu tajemnicy Bożego Narodzenia, trwamy w komunii ze Słowem, które stało się Ciałem i zamieszkało pośród nas (J 1,14; por. Ez 37,28; Ap 21,3). Kto trwa we wspólnocie z Nim, w tym jet życie. Życie wiarą jest zaś zagrożone, jeżeli się już nie odczuwa mocy Słowa życia (1 J 1,1) oraz nie doświadcza pragnienia uczestniczenia w Eucharystii - w Chlebie życia (J 6, 51). Bóg pozostawił nam w swoim Synu dar Bożego Słowa i Chleba, które zstąpiły z nieba dla nas i dla naszego zbawienia. Na ołtarzu Słowa oraz ołtarzu Ciała i Krwi, niebo styka się z ziemią, to co boskie ze sprawami ludzkimi. Bóg też obiecuje, że "przez [Słowo] wszystko się stało" (1,3) i kto będzie [Je] spożywał "nie zazna śmierci" (6,50). Pokarm z nieba, który daje życie, oświeca ciemności, daje moc, by stać się dziećmi Bożymi. On też daje życie światu, zaspakaja [wszelki] głód, zapewnia życie wieczne, czyli komunię z Tym, który obiecał: "Kto spożywa moje ciało i pije moją krew, pozostaje we Mnie, a Ja w nim" (6,56). Nie można bardziej zbliżyć się do Boga, jak w komunii ze Słowem życia oraz Ciałem i Krwią, które dają życie!

Widzimy wyraźnie, że tekst Prologu o Słowie (J 1) i mowa o Chlebie dającym życie (J 6), tak bardzo korespondują ze sobą, że potrzeba odczytywać je wspólnie (w kontekście). Czwarta Ewangelia nie ma bowiem struktury chronologicznej, lecz cykliczną. W niej wydarzenia nie następują jedno po drugim, lecz słowa, dzieła i znaki przypominają kręgi rozchodzące się na wodzie. Wszystko wychodzi z centrum i rozchodzi się na zewnątrz.

W centrum zaś jest SŁOWO, które "było u Boga... i było na początku u Boga" (1,1n). Wszystko "zaistniało dzięki Niemu - w Nim było życie - stało się ciałem i zamieszkało wśród nas". Umiłowany uczeń zapewnia: "Oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, którą jako Jednorodzony, pełen łaski i prawdy, ma od Ojca" (1,14 BP) oraz "(...) słyszeliśmy i widzieliśmy na własne oczy, co oglądaliśmy i dotykaliśmy własnymi rękami - o Słowie życia" (1 J 1,1).

W centrum jest też CIAŁO, w którym "było życie [od Ojca]" (1, 4.14). Wszystkich zapewnia: "Bożym chlebem jet Ten, kto zstępuje z nieba i daje światu życie" (6, 33 BP). Od tego ŻYCIA wszystko się zaczyna i do Niego wszystko zmierza!

Prolog o Słowie życia i mowa o Chlebie dającym życie, skierowane są do tych, którzy wierzą "w imię Jego" (1,12), ale i po to, "aby dzięki [ich świadectwu] wszyscy uwierzyli" (1,7). Jest to pouczenie o dziełach i znakach Boga, abyśmy "wierzyli w Tego, którego ON posłał" (6,29). Poszukujący będą wciąż pytać: Jaki więc uczynisz znak, abyśmy go zobaczyli i uwierzyli? Nie wystarczy jednak widzieć, słyszeć, a nawet dotykać. Bo wielu zobaczyło, a przecież nie uwierzyli (6,36); wielu usłyszało, a nie przyjęli (1,11). Prawdziwie wierzą tylko ci, którzy wchodzą w komunię ze Słowem życia i Ciałem dającym życie! Ewangelia mówi o "zamieszkaniu" (1,14) i "trwaniu [we Mnie]" (6,56). Tylko ten, kto przyjmuje Słowo życia i Chleb życia, ma to życie "w sobie" (6, 53), obdarzony jest mocą [z góry], by stać się dzieckiem Bożym i "wierzyć w imię Jego" (1,12).

Każda niedziela jest okazją do celebrowania tajemnicy Wcielenia i tajemnicy Paschalnej. Kapłan w modlitwie eucharystycznej mówi: "Wspominając śmierć i zmartwychwstanie Twojego Syna, ofiarujemy Tobie, Boże, Chleb życia i Kielich zbawienia, i dziękujemy, że nas wybrałeś, abyśmy stali przed Tobą i Tobie służyli".

Potrzeba zatem zapytać:
  • Czy jesteśmy świadomi w czym naprawdę uczestniczymy w każdą niedzielę?
  • Jak przyjmujemy dar Słowa życia i Ciała dającego życie? Czy pamiętamy o przestrodze Apostoła Pawła skierowanej do tych, którzy "niegodnie" Je przyjmują (zob. 1 Kor 11,17-34)?
  • Co oznacza zachęta: "Niech każdy wpierw wnikliwie oceni samego siebie, a potem niech je ten Chleb i pije z tego kielicha" (1 Kor 11,28)?


MÓDL SIĘ!

Przez wstawiennictwo Błogosławionej Dziewicy Maryi, niech Duch Święty rozpali w nas tę samą żarliwość, jakiej doświadczyli uczniowie z Emaus (por. Łk 24,13-35) oraz odnowi w naszym życiu zachwyt wobec Eucharystii, wobec blasku i piękna, jakie jaśnieją w obrzędzie liturgicznym, skutecznym znaku nieskończonego piękna samej świętej tajemnicy Boga. Ci uczniowie powstali i powrócili w pośpiechu do Jerozolimy, by podzielić się radością z braćmi i siostrami w wierze. Prawdziwą bowiem radością jest rozpoznanie, że Pan pozostaje pośród nas jako wierny towarzysz  naszej drogi. Eucharystia sprawia, że odkrywamy, iż Chrystus, umarły i zmartwychwstały, ukazuje się również jako nam współczesny w tajemnicy Kościoła, Jego Ciała. Staliśmy się świadkami tej tajemnicy miłości. Życzmy sobie nawzajem, byśmy szli napełnieni radością i podziwem ze spotkania ze świętą Eucharystią, byśmy doświadczyli oraz głosili innym prawdę o słowach, którymi Jezus pożegnał się ze swoimi uczniami: "A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata" (Mt 28,20).

Benedykt XVI, Sacramentum Caritatis, 97


ŻYJ SŁOWEM!


Adhortacja Verbum Domini przypomina o ponownym odkryciu sprawczego charakteru słowa Bożego (sakramentalności Słowa) i pogłębieniu związku Słowa z Eucharystią: "Przystępując do ołtarza i uczestnicząc w Uczcie Eucharystycznej, rzeczywiście przyjmujemy w Komunii ciało i krew Chrystusa. Głoszenie słowa Bożego podczas celebracji pociąga za sobą uznanie, że sam Chrystus jest obecny i mówi do nas, abyśmy Go przyjęli" (VD 56; por. KO 21; KL 7; FR 13). Komunikujmy zatem w czasie Eucharystii zarówno Słowo życia i Ciało dające życie!

ks. Jan Kochel

fot. Eucharystia w grocie żłobka, Betlejem, jk

Pozostałe tematy
Aktualności

Młodzi na ołtarze

Nowy cykl w szkole słowa Bożego nosi tytuł Młodzi na ołtarze! Na progu XXI w. Kościół ogłasza świętych i błogosławionych z grona dzieci i młodzieży. To novum w praktyce Kościoła, a Ewangelia przekonuje: "do takich jako one należy królestwo niebieskie" (Mt 19,14). Proponujemy ok. 50 portretów świętych, błogosławionych i kandydatów na ołtarze z grona dzieci i młodzieży w rytmie lectio; zob. GGN; wprowadzenie.

więcej

Wielkie postaci Biblii

Ukazał się siódmy tom dzieł zebranych kard. Martiniego pt. Il grandi della Bibbia na temat wielkich postaci Starego Testamentu. Abrahama, Mojżesza, Jakuba, Józefa, Samuela, Dawida, Eliasza, Jeremiasza, Hioba wciąż do nas przemawiają; opere.

więcej
zobacz wszystkie

Liczba wizyt: 11440377

Tweety na temat @Ssb24pl Menu
Menu