Wyszukiwarka:
Rozważania niedzielne: Wielkanoc

V Niedziela Wielkanocna - 02.05.2021

2021-04-30

News
Pismo Święte, według Ojców Kościoła, jest niezgłębioną studnią, w której można zawsze zaczerpnąć świeżej wody; jest źródłem żywej wody, które nigdy nie zawodzi; źródłem, które ciągle odnawia i oczyszcza nasz sposób myślenia i działania. Spójrzmy dzisiaj – w tej niedzielnej refleksji - na Boga jako WYCHOWAWCĘ - jako wzór wychowawcy dla rodziców, nauczycieli, katechetów, kapłanów.


Czytaj!
J 15,1-8 (BP)

Jezus powiedział do swoich uczniów:

"Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, mój Ojciec zaś jest hodowcą winnej latorośli. Każdą gałązkę, która nie owocuje we Mnie, odcina. Tę zaś, która rodzi owoce, oczyszcza, aby dawała ich jeszcze więcej.

Wy już jesteście oczyszczeni dzięki nauce, którą wam przekazałem. Trwajcie we Mnie tak, ja Ja w was. Podobnie jak winna gałązka nie może owocować sama z siebie, gdy nie trwa w krzewie, tak też i wy, jeśli nie będziecie trwać we Mnie.

Ja jestem krzewem winorośli, a wy gałązkami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi obfity owoc, gdyż beze Mnie nic nie możecie uczynić.

Jeśli ktoś nie trwa we Mnie, będzie odrzucony jak gałązka i uschnie. Zbiera się je, wrzuca w ogień i spala. Jeśli będziecie trwać we Mnie i jeśli moja nauka będzie w was trwać, proście, a spełni się wszystko, cokolwiek tylko pragniecie. Przez to bowiem doznał chwały mój Ojciec, że przynosicie obfity owoc i jesteście moimi uczniami.


Rozważ!

Ewangelia Jana nie zachowała przypowieści, lecz alegorie.

Alegoria (gr. "obrazowy sposób wyrażania się") różni się od przypowieści ("obrazowej przenośni - porównania") bardziej szczegółową interpretacją wychodzącą poza zewnętrzną warstwę narracji (opowiadania) w celu odkrycia głębszych i dalszych powiązań z rzeczywistością, np. alegoria winnicy u Iz 5,1-7; Ps 80,8-13 czy J 15,1-8.

W alegorii o winorośli odkrywamy obraz Ojca - hodowcy winnej latorośli; jest też obraz prawdziwego winnego krzewu (Jezusa) oraz poszczególnych gałązek winnych (uczniów). To bohaterowie alegorii. Sens alegoryczny - symboliczna warstwa perykopy - odnosi się do relacji między Ojcem, Jezusem i wspólnotą uczniów.

Bóg Ojciec: odcina, oczyszcza, pielęgnuje - dba i troszczy się (wychowuje).

Prawdziwy Krzew Winny (Syn - Jezus): pozwala trwać i daje żywotne soki każdej gałązce; pozwala owocować (owoc obfity).

Gałązki winnej latorośli (wspólnota uczniów): poddaje się pielęgnacji, trwa w Winorośli, owocuje lub usycha.

W Ewangelii Jezus daje uczniom dwa zapewnienie: Wy już jesteście oczyszczeni dzięki nauce (SŁOWU), którą wam przekazałem. Trwajcie we Mnie tak, jak Ja w was (w. 3) oraz Jeśli ktoś nie trwać we Mnie... uschnie. Jeśli będziecie trwać we Mnie... przynosicie obfity owoc i jesteście moimi uczniami (w. 6-8).

Alegoria oczywiście nie rozwija wszystkich możliwych elementów relacji Ojca - Syna - uczniów. Nie wiadomo, np. co należy rozumieć przez oczyszczenie krzewu: czy chodzi o kształtowanie charakteru (gr. charassein – „przycinać, karbować”), prześladowanie dopuszczone przez Boga celem oczyszczenia wspólnoty czy też jakieś inne wydarzenia (przyczyny).

Jaką moc oczyszczającą (odnawiającą) posiada czytanie i rozważanie tekstów biblijnych?

Jezus przekonuje uczniów: Wy już jesteście oczyszczeni dzięki nauce (gr. logon - "nauka, słowo, pouczenie"), którą wam przekazałem (w. 3). Jaką moc posiada nauka - słowo Boże - wychowanie.

Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy umył nogi uczniom i zapewnił ich: I wy jesteście czyści, lecz nie wszyscy (J 13,10b). Apostoł Piotr mówi o oczyszczeniu pogan i zapewnia: Wiarą oczyścił ich serca (Dz 15,9b). 

W jeszcze innym miejscu Apostoł Paweł przekonuje swojego ucznia Tymoteusza: Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do napominania, do wychowywania w sprawiedliwości, aby człowiek Boży był doskonały, przygotowany do czynienia wszelkiego dobra (2 Tm 3,16-17).

W procesie formacji ucznia zawsze doniosłą rolę pełniło słowo Boże, które kształtuje myślenie i działanie. Bóg w historii zbawienia ukazuje się jako Wychowawca "energiczny” (stanowczy), a więc nie pobłażliwy, lecz zaangażowany, zdecydowany, krytyczny i gotowy do nagany.

Papież Benedykt XVI w adhortacji o Słowie Bożym w życiu i misji Kościoła pisze o sakramentalności słowa (VD 56), przywołując myśl Jana Pawła II o sakramentalnym horyzoncie Objawienia (FR 16).

"Rozumiemy zatem, że źródłem sakramentalności słowa Bożego jest właśnie tajemnica wcielenia: Słowo stało się ciałem (J 1,14), rzeczywistość objawionej tajemnicy staje się dla nas dostępna w ciele Syna. W ten sposób słowo Boże może być postrzegane przez wiarę za pośrednictwem znaku, którym są słowo i ludzkie gesty. Wiara więc rozpoznaje słowo Boże, przyjmując gesty i słowa, w których On sam się nam ukazuje. Sakramentalny horyzont Objawienia wskazuje zatem na okoliczności historyczno-zbawcze, w których Słowo Boże wkracza w czas i przestrzeń, stając się interlokutorem człowieka wezwanego do przyjęcia w wierze Jego daru. Sakramentalność słowa staje się zatem  zrozumiała przez analogię do rzeczywistości obecności Chrystusa pod konsekrowanymi postaciami chleba i wina. Przystępując do ołtarza i uczestnicząc w Uczcie Eucharystycznej, rzeczywiście przyjmujemy w Komunii ciało i krew Chrystusa. Głoszenie słowa Bożego podczas celebracji pociąga za sobą uznanie, że sam Chrystus jest obecny i mówi do nas, abyśmy Go przyjęli " (VD 56; por. KL 7; KKK 1373n).

Podczas Eucharystii czcimy zatem Chrystusa pod postacią Słowa, Ciała i Krwi. Pod wpływem tej nauki coraz częściej pojawiają się "dwa stoły" oraz "dwa tabernakula": SŁOWA i EUCHARYSTII. Podkreśla się również moc oczyszczającą (leczącą) Słowa Bożego i Ciała Pańskiego.

Słowo Boże nas interpretuje, koryguje, wychowuje - oczyszcza i odradza (z naszych słabości i grzechów).

Dzisiaj próbuje się spychać na margines ideę wychowania zachowującego prawo do korygowania, dyscyplinowania, nagany. Co najwyżej akceptuje się propozycje, według których wypada grzecznie kogoś ostrzec, jeżeli schodzi już z właściwej drogi, ale potem trzeba zostawić go, żeby sam ponosił konsekwencje swoich błędów.

* Popularny staje się internetowy pamiętnik ojca, który samotnie wychowuje swojego syna i szczegółowo opisuje każdy dzień jego życia (tzw. blog). Pan Jacek wzorzec wychowania czerpie z kolei od swojego ojca, którego tak opisuje: „Tatulek był wzywany do szkoły. Ale gdy szedł do niej, wiedział wszystko. Ode mnie. Potem rozmawiał ze mną, ale w tonie dość swobodnym. Wychowywał mnie według zasady: Skoro jesteś o tym przekonany, rób, co chcesz. Najwyżej za kilka lat odszczekasz pod stołem. Lata mijały. Oszczekiwałem. Moja kariera naukowa była dłuższa o kilka lat od standardowej, ale wiele mi to dało. Laluś poza dobrymi ocenami i ewentualnymi dużymi lodami za cenzurkę nie ma nic” (por. Z tatą. Z Jackiem Pałką rozmawia M. Piątkowska, w: "Wysokie Obcasy” z 29 marca 2003, s. 30).

Jeden z najbardziej bolesnych problemów współczesnych wychowawców można wyrazić za pomocą takiego dylematu: czy słuszne jest przeszkadzać komuś w czynieniu zła? czy może trzeba mu pozwolić, żeby sobie najpierw "rozbił nos” i sam przekonał się, że ta droga była fałszywa?

Posłuchajmy co ma do powiedzenia na ten temat Pismo Święte.

Jan Apostoł w swoim Liście przekonuje, że nie można kochać słowem i językiem, ale czynem i prawdą (por. 1 J 3,18). Nauczyciel pociąga swoim przykładem, gdy za słowami idą jego czyny.

W Księdze Apokalipsy 3,14-22 znajdziemy inny tekst św. Jana. Jest to ostatni z siedmiu listów do Kościołów. Do odpowiedzialnego za wspólnotę, który nazywany jest «aniołem Kościoła w Laodycei», skierowane jest uroczyste napomnienie: „Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś. Obyś był zimny albo gorący! A tak, skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cię wyrzucić z mych ust” (3,15-16). Bóg po ujawnieniu denerwującej racji «letniości» (obojętności) odpowiedzialnego za wspólnotę, wyraża zasadę, dla której stał się dla niego tak surowy: Ja tych, których kocham, upominam i karcę [ćwiczę]. Bądź więc gorliwy i popraw [nawróć] się! (3,19). Tak więc korzeniem, z którego wyrasta nagana jest miłość: ja tych wszystkich, których kocham napominam!

Warto zapytać:

  • Czyż dziś mamy za mało miłości, żeby zdobyć się na naganę?
  • Jak mogą rodzice poważnie udzielać nagany swojemu dziecku, jeżeli sami nie są zdolni do prowadzenia uczciwego życia?
  • Kiedy przynosimy "obfity owoc"?
  • Czy wierzymy w sakramentalną moc SŁOWA i CIAŁA PAŃSKIEGO?


Módl się!

Do każdego Pan mówi: "Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną" (Ap 3,20).

Niech więc każdy nasz dzień będzie kształtowany przez ponowne spotkanie z Chrystusem, Słowem Ojca, które stało się ciałem: On jest na początku i na końcu, i "wszystko w Nim ma istnieć" (Kol 1,17). Uciszmy się, by słuchać słowa Pańskiego i nad nim medytować, ażeby dzięki skutecznemu działaniu Ducha Świętego nadal mieszkało i żyło w nas przez wszystkie dni naszego życia i do nas mówił. Tak właśnie Kościół wciąż się odnawia i odmładza dzięki słowu Pańskiemu, które trwa na wieki (por. 1 P 1,25; Iz 40,8).

W ten sposób my również będziemy mogli uczestniczyć w wielkim dialogu oblubieńczym, który kończy Pismo Święte: "A Duch i Oblubienica mówi: Przyjdź! A kto słyszy, niech powie: Przyjdź! (...). Mówi Ten, który o tym zaświadcza: Zaiste, przyjdę niebawem. Amen. Przyjdź, Panie Jezu!" (Ap 22,17).

Benedykt XVI, Verbum Domini nr 124


Żyj Słowem!

JEZUS zapewnia wszystkich nauczycieli i wychowawców, którzy nie boją się stawiać wymagań, napominać: „Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami”. Módlmy się dzisiaj za rodziców, wychowawców, nauczycieli, aby nie bali się być cierpliwymi rolnikami w Winnicy Pańskiej.

ks. Jan Kochel

Pozostałe tematy
Aktualności

Młodzi na ołtarze

Nowy cykl w szkole słowa Bożego nosi tytuł Młodzi na ołtarze! Na progu XXI w. Kościół ogłasza świętych i błogosławionych z grona dzieci i młodzieży. To novum w praktyce Kościoła, a Ewangelia przekonuje: "do takich jako one należy królestwo niebieskie" (Mt 19,14). Proponujemy ok. 50 portretów świętych, błogosławionych i kandydatów na ołtarze z grona dzieci i młodzieży w rytmie lectio; zob. GGN; wprowadzenie.

więcej

Wielkie postaci Biblii

Ukazał się siódmy tom dzieł zebranych kard. Martiniego pt. Il grandi della Bibbia na temat wielkich postaci Starego Testamentu. Abrahama, Mojżesza, Jakuba, Józefa, Samuela, Dawida, Eliasza, Jeremiasza, Hioba wciąż do nas przemawiają; opere.

więcej
zobacz wszystkie

Liczba wizyt: 11440316

Tweety na temat @Ssb24pl Menu
Menu